Konin, którego nie ma

W Starym, starym Koninie były dwa przedszkola. Jedno mieściło się w rozległym dość baraku przy ulicy Mickiewicza , nieopodal parku i prowadzone było przez TPD. Drugie swój siedzibę miało w Dworku Urbanowskiej i , wręcz przeciwnie, prowadzone było przez siostry zakonne.

Ratusz powstał w pierwszej połowie XIX wieku na miejsce spalonego ratusza gotyckiego. Zmieniał sie trochę ( na poczatku nie miał zegara) zmieniało się jego otoczenie. Dziś garść fotografi jakimi dysponujemy i które te przemiany obrazują.

Jeszcze raz klimaty z przedednia odzyskania Niepodległości.

Obrazek liczy sobie co najmniej dziewięćdziesiąt lat. Pokazuje nam stary widok ulicy Kolskiej , nazywanej wówczas „ Kolskim Przedmieściem”.

Konin, od stu lat, prześladuje mania rozbierania. Nie, nie chodzi o ekshibicjonizm władz miasta, a tym bardziej jego mieszkańców. Po prostu, od stu lat, władze miasta - często przy zaangażowaniu mieszkańców - rozbierają swoje najcenniejsze zabytki.

I Wojna Światowa. Kompania pruskiej piechoty maszeruje główną ulicą Konina.

10 października 1939 Niemcy rozpoczęli falę aresztowań przedwojennych działaczy politycznych i społecznych. Rozpoczęły się także wysiedlenia - zwłaszcza inteligencji - do tak zwanej Generalnej Guberni.

Najsłynniejsze kino w Koninie. Po wojnie zachowało swój kształt i wystrój ( między innymi cztery loże) aż do lat sześćdziesiatych.

4 października 1939 Niemcy przystąpili do niszczenia wnętrza synagog konińskich. Tory, książki i część sprzętu wyrzucono na dziedziniec przed synagogą i spalono.