Konin, którego nie ma

W 1987 roku : „ Mając na uwadze urozmaicenia estetyki budowanych bloków mieszkalnych, Zarząd Spółdzielni podjął decyzję o wykonaniu na każdej jednostce po jednej elewacji”.   ( Kronika Spółdzielni "Zatorze".)

Klasztor OO Reformatów w Koninie , mimo barwnych a i dramatycznych losów, stoi na swoim miejscu, jak stał. W czasach zaborów, w części budynków klasztornych były zakłady kowalskie i rymarskie pułku carskich dragonów, w czasach okupacji budynek klasztorny zajmowała szkoła Hitlerjugend, po wojnie , jakiś czas szkoła, a następnie część budynku przedsiębiorstwo „Ruch”.

Gdy jeszcze nie było Nowego Konina, a powstawało dopiero „Osiedle”, droga na dworzec PKP wiodła „asfaltówką” wśród drzew, dość mocno pod górkę.

Wypłakuję tutaj nad znikającym Koninem, jego zabytkami, domami, klimatami. Ale tak szczerze mówiąc, dopiero patrząc na zdjęcie ulicy Staszica z drugiej połowy lat sześćdziesiątych zdałem sobie do końca sprawę na ile „ tego” Konina już nie ma.

Zbieg ulic Zagórowskiej i Kaliskiej zmienił się stosunkowo najmniej. Kaliska prowadziła do koszar dragonów rosyjskich, a po odzyskaniu Niepodległości do koszar ułanów a następnie koszar Szkoły Chorążych Małoletnich i dalej do „Starego Szpitala”

Jak ten czas leci. To co jeszcze chwilę temu było teraźniejszością, już jest historią.

Zrobiłem to zdjęcie z ulicy Kilińskiego niemal w ostatniej chwili, bo i to miejsce, te budynki, jak to jest w konińskim zwyczaju, najpierw zostały doprowadzone do stanu opłakanego, a następnie wyburzone.

Stara pocztówka z Placu Garncarskiego( dzisiaj Plac Zamkowy). Takie ciekawe ujęcie… bo dzisiaj , z tej zabudowy, nie ma już nic .

Ktoś jadący trasą z Konina do Ślesina może nawet nie zauważyć w Malińcu, wśród drzew i krzewów zdziczałego parku, resztek świetnego niegdyś pałacu jednego z najbogatszych ziemian w okolicy.